دلـبر ، پورتال جوانان ایرانی

گوانگجو

گوانگجو، سومین شهر بزرگ چین بعد از پکن و شانگهای، و قطب تجارت در چین است. این شهر سرسبز در جنوب چین واقع شده و پایگاه آسیایی بازرگانانی از همه‌جای دنیاست؛ از معاملات عظیم تجاری گرفته تا خرید و فروش‌های کوچک داخل بازار، هر گونه داد و ستد مالی در این شهر اتفاق می‌افتد.

نزدیک به دو هزار سال پیش، گوانگجو محل فرماندهی پادشاهی به نام گوانگ بود و نامش نیز به معنی شهر گوانگ است؛ اما امروز باید آن را مرکز فرماندهی بازار نامید. در واقع هر چیزی که به دست بشر قابل تولید کردن باشد، در این شهر با قیمت‌ مناسب پیدا می‌شود. همین باعث شده گوانگجو تمام سال مملو از مهمان‌هایی باشد که برای تجارت به این‌جا می‌آیند. بیشتر توریست‌هایی که به قصد دیدن تاریخ و فرهنگ غنی گوانگجو و تفریح سفر می‌کنند، ماه‌های اکتبر و نوامبر را ترجیح می‌دهند؛ چرا که آب و هوای همیشه گرم و شرجی این شهر در تابستان و یا باران‌های فراوان پاییز خیلی مناسب خوش‌گذرانی‌ در هوای آزاد نیست. با وجود گرم‌ بودن هوا، بهار هم به خاطر فستیوال‌های زیادی که در شهر برپاست، فصل شلوغی برای گوانگجوست.

فرودگاه بزرگ گوانگجو حدوداً سی کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد؛ اگر بار سفرتان زیاد نیست، راحت‌ترین و سریع‌ترین راه رسیدن به شهر، سوارشدن بر خط سه متروی گوانجو است. با وجود تغییر خط، کل زمانی که طول می‌کشد تا به مرکز شهر برسید حداکثر ۴٠ دقیقه است. فقط فراموش نکنید مترو از ساعت شش صبح تا یازده شب فعال است و اگر خارج از این ساعت‌ها به شهر برسید، باید از گزینه‌های دیگری مثل اتوبوس و تاکسی برای رفت و آمد استفاده کنید.
برای گشت و گذار در شهر هم نباید نگران چیزی باشید؛ با این‌که ترافیک سنگینی مخصوصاً در قسمت‌های تجاری شهر برقرار است، ولی سیستم حمل و نقل عمومی گوانگجو یکی از پیشرفته‌ترین‌ها در تمام دنیاست؛ که البته بار اصلی حمل و نقل شهری را مترو و اتوبوس‌های بی‌آرتی به دوش می‌کشند. پیشنهاد می‌کنیم اگر برای مدت زمان مشخصی در گوانگجو اقامت خواهید داشت، از کارت‌های اعتباری سیستم حمل و نقل تهیه کنید. این کارت‌های رنگی علاوه بر این‌که مقرون به صرفه‌ترند، بلکه برای مواردی مثل دیدنی‌های خاص، تلفن‌های عمومی و دستگاه‌های خودکار فروش تنقلات هم قابل استفاده هستند. این کارت‌ها را می‌توانید از ایستگاه‌های مترو، اتوبوس و یا باجه‌های فروش روزنامه هم تهیه کنید.

در طول سفرتان به گوانگجو احتمالاً چینی‌های زیادی را خواهید دید که از دوچرخه یا موتورسیکلت برای رفت و آمد استفاده می‌کنند؛ این‌ وسایل، خیلی موردعلاقه‌ی توریست‌ها نیست، ولی مردم سخت‌کوش گوانگجو خیلی بهشان عادت دارند. اگر هنگام برنامه‌ریزی سفرتان به جای هتل و هدف سفر دقت کرده باشید، احتمالاً می‌توانید محل اقامت خود را طوری تنظیم کنید که زیاد احتیاجی به استفاده از وسایل نقلیه نداشته باشید. به عنوان مثال تیانهی مرکز مدرن و جدید گوانگجو است و آسمان‌خراش‌هایی مانند Citic Plaza و تعداد زیادی مرکز خرید بزرگ همین‌جا قرار گرفته‌اند و از ایستگاه‌های اتوبوس و متروی این حوالی می‌توان به راحتی به همه‌جای شهر رفت. به همین دلیل هتل‌های این منطقه طرفدارهای بیشتری بین توریست‌ها دارد. ولی اگر برای کار به گوانگجو سفر کرده‌اید، پیشنهاد می‌کنیم هتل‌های محله‌ی هاییجو را رزرو کنید.

مثل هر جای دیگری در سرزمین چین، گوانگجو هم معبدهای بزرگی دارد. معبد بودایی گوانجو که از قرن هفتم عبادت‌گاهی برای بودیست‌هاست، با این‌که بارها خراب شده و آتش گرفته ولی هنوز هم طرفداران زیادی دارد. اگر دیدن آیین و مراسم مذهبی برای شما جالب است، معبد لیورونگ را نیز از دست ندهید.

برای دیدن فرهنگ و هنر گوانگجو، موزه‌ی هنر شهر جایی است که باید حتماً سری به آن بزنید؛ این موزه بیش از ده‌ هزار اثر هنری و نقاشی سنتی چینی دارد. مانند اکثر موزه‌ها، عکس‌برداری در بیشتر گالری‌های موزه ممنوع است، ولی اگر می‌خواهید در فضاهای سنتی چینی، تصویری به یادگار داشته باشید، سری به خیابان‌های Yide یا Renmin بزنید. ساختمان‌های قدیمی این محله‌ها که با وجود توسعه و مدرن‌سازی فضاهای شهری گوانگجو هم‌چنان ظاهر سنتی خود را حفظ کرده، بعدازظهرها پاتوق توریست‌هاست. شاید وسوسه شوید در یکی از رستوران‌های قدیمی این‌جا غذای محلی هم بخورید که در آن صورت، بهتر است حداقل چند کلمه‌ای چینی برای فهمیدن غذایی که سفارش می‌دهید بلد باشید وگرنه هیچ معلوم نیست چه جانوری در غذایتان پیدا کنید.
شاید تا دیروز پیداکردن غذای حلال یا مناسب با ذائقه‌ی ایرانی در گوانگجو کار سختی بود، ولی امروز رستوران‌ها و سوپرمارکت‌های زیادی را در شهر می‌بینید که بالای درشان تابلوی حلال نصب کرده‌اند. گوانگجو دروازه‌ی تجارت خارجی است و همین باعث شده غذاهایی از ملل مختلف در آن پیدا شود و تقریباً تمام برندهای زنجیره‌ای غذا در گوانگجو هم شعبه دارند.‌

یکی از بزرگ‌ترین فوایدی که این همه رطوبت هوای این شهر داشته، به وجود آمدن زمین‌های سرسبز و جنگل‌های انبوه تو در توست. بعید می‌دانم پشیمان نشوید اگر تا گوانگجو سفر کنید و یکی از متنوع‌ترین جنگل‌های دنیا را نبینید. باغ Yuntai با گونه‌های مختلف گیاهی که در آن خواهید دید، یکی از سبزترین مناطق زمین است که هر سال در آن نمایشگاه‌های بین‌المللی فصلی هم برگزار می‌شود.

مهم نیست چند شب در گوانگجو بمانید، ولی یادتان باشد یکی از بهترین خاطرات زندگی‌تان را می‌توانید با تور کشتی رودخانه‌ی مروارید در گوانگجو بسازید؛ یک شام استثنایی همراه با موسیقی زنده و انعکاس نورهای رنگارنگ.

گوانگجو برای عاشقان خرید شهر پر رونقی است. مراکز خرید متعدد، بازارچه‌های محلی و فصلی، حراج‌های زیاد و بازارهایی که انگار هیچ‌وقت جنس تکراری در آنها پیدا نخواهید کرد، گوانگجو را از این نظر خیلی محبوب کرده. مراکز خرید در همان تیانهی دور هم جمع شده‌اند، ولی برای سر زدن به همه‌شان باید روزها در گوانگجو اقامت کنید. از سوغاتی‌ها و مجسمه‌های چینی گرفته تا لباس و وسایل الکترونیکی، همه چیزی در این بازارها پیدا می‌شود و قیمت مناسب آن‌ها، شما را با جیب خالی و چمدان سنگین به خانه می‌فرستد.

 

شهر در یک نگاه
نام کشور  چین

 

نام شهر  گوانگجو

 

موقعیت شهر  مرکز استان گوانگ‌دونگ

 

موقعیت جغرافیایی  جنوب چین

 

جمعیت  ٧٫٨۴١٫۶٩۵ نفر

 

دین  بودایی

 

مساحت  ٧٫۴٣۴٫۴٠ کیلومتر مربع

 

فاصله از ایران  ۵٫۶٠٣ کیلومتر

 

 

تاریخچه
اولین شهر شناخته‌شده‌ی منطقه‌ی گوانگجو، پانیو نام دارد که کانتونی‌ها آن ‌را پون‌یو می‌خوانند. کانتون ایالتی است که گوانگجو در آن قرار دارد. پون‌یو یا چنان‌چه مصطلح است پانیو را، در سال ٢١۴ قبل از میلاد مسیح ساختند. این شهر هشت سال ِ بعد هم به پایتخت پادشاهی نانیوئه تبدیل شد و بعد قلمروی این پادشاهی تا جایی گسترش یافت که ویتنام امروزی را هم شامل می‌شد. در سال ١١١ قبل از میلاد پادشاهی نانیوئه تبدیل شد به یکی از ضمایم سلسله‌ی امپراتوری ِ قدرتمند ِ هان، در همین سال پانیو، تبدیل به مرکز استان ِ کانتون شد و تا به امروز هم همین عنوان را حفظ کرده. البته نه با نام پانیو، بلکه با نام گوانگجو. در ٢٢۶ میلادی پانیو تبدیل به مقر ریاست استاندار که فردی به اسم گوانگ بود، شد. اسم ِ گوانگجو در واقع از این‌جا می‌آید. محلی‌ها کم‌کم شهرستان خود را به همین نام – یعنی گوانگجو – صدا زدند.
اما باید بدانید که پانیو از بین نرفت، پانیو تا پایان سلسله‌ی چینگ، نامی بود که به دور و اطراف گوانگجو اطلاق می‌شد. در حال حاضر، پانیو منطقه‌ای از گوانگجو محسوب می‌شود و توسط رود ِ مروارید از این شهر جدا شده.
گوانگجو در طول همه‌ی این سال‌ها مورد تعرض و تجاوز دزدان دریایی از سرزمین‌های غربی و خاورمیانه هم قرار می‌گرفت، همچنین مورخ عرب، ابوزید سیرافی این‌گونه نوشته که در ٨٧٨ پس از میلاد پیروان رهبر شورشی هوانگ چا شهر را محاصره و تعداد زیادی تجار خارجی مقیم شهر را قتل عام کردند. به نظر می‌آید گوانگجو خیلی امن نبوده و بهشتی برای دزدان و فراریان از دست قانون به شمار می‌رفته است.
یکی از معابد معروف گوانگجو، باژوانگ‌یان نام دارد، در طول حکمرانی ِشمالی‌ها بر گوانگجو، سوشی – نام شاعر است و نه آن غذای ژاپنی! – از این معبد بازدید می‌کند، اثر معروفش لیورونگ را تحت تاثیر درخت‌های انجیری که در این معبد دیده بود نوشته. لیورونگ یعنی شش درخت انجیر ِ معبد. در سال ١۵١۴ میلادی، اولین گروه اروپایی از راه دریا به گوانگجو می‌رسندکه پرتغالی هستند و سه سال بعد هم انحصار در تجارت خارجی ایجاد می‌کنند. البته پرتغالی‌ها درنهایت از شهرک‌هایشان در گوانگجو اخراج شدند، اما در عوض در ١۵۵٧ اجازه‌ی استفاده از ماکائو را به عنوان یک پایگاه تجاری اخذ کردند، این انحصار در تجارت با دنیای خارج تا قرن هفدهم و ورود هلندی‌ها به چین، در دست پرتغالی‌ها ماند. می‌گویند اسمِ کانتون، که ایالتی است که گوانگجو در آن قرار دارد برگرفته از واژه‌ی کنتئو است که پرتغالی‌ها به شهرک‌هایشان در گوانگجو اطلاق می‌کردند.
در اواسط قرن ١٨ گوانگجو تا جایی توسعه یافت که سیزده کارخانه را در درون خود داشت و تبدیل به بزرگترین بندر و قطب تجارت شده بود و این امتیاز را هم تا سال ١٨٣٩ که جنگ تریاک شروع شد حفظ کرد. در ١٨۴٢ دیگر بندرهای چین بازگشایی شدند و دیگر اوضاع در تجارت دیگربه منوالِ قدیم نبود، اما گوانگجو عظیم باقی ماند، تا آن‌جا که از آن به عنوان یکی از سه شهر درجه یک در دنیا نام می‌بردند. در ١٨٩۴ شهر دچار طاعون شد و ۶٠٠٠٠ نفر در عرض چند هفته بر اثر این بیماری کشته شدند. در ١٩١٨ شورای شهر گوانگجو تاسیس شد و گوانگجو نام رسمی ِ شهر اعلام شد و قرار شد تا پانیو هم نام شهرستانی در جنوب گوانگجو باشد. از ١٩٣٨ تا ١٩۴۵ گوانگجو تحت اشغال ژاپنی‌ها بود و ارتش ژاپن بر روی زندانی‌هایشان، آزمایش‌های باکتری‌شناسی ترتیب داد. در آوریل ١٩۴٩ پایتخت چین، نانجینگ، سقوط کرد و دولت ملی، گوانگجو را به عنوان پایتخت انتخاب کرد. در اکتبر ١٩۴٩ نیروهای کمونیست وارد شهر شدند، برای همین ملی‌گرایان پل هایژو را بر روی رود مروارید، برای کور کردن راه و قطع کردن دسترسی کمونیست‌ها منفجر کردند، در همین اثنا، رییس‌جمهور چین به نیویورک فرار کرد. در آخر قدرت به دست کمونیست‌ها افتاد، آن‌ها خانه‌هایی را برای مردم فقیر، در بستر رود مروارید ساختند و به خیلی‌ها هم قایق هدیه دادند. اصلاحات اقتصادیِ رییس‌جمهور دنگ‌شیا‌پنگ که در اواخر دهه هفتاد میلادی به قدرت رسیده بود، به دلیل نزدیکی به هنگ‌کنگ و هم‌جواری با رود مروارید خیلی زود به بازده‌ی مالی و رشد سریع اقتصادی منجر شد. این رشد به این دلیل اتفاق افتاد که هزینه‌های کار در هنگ‌کنگ بالا رفت، برای همین سرمایه‌گزاران و تولید‌کنندگان در گوانگجوی کنونی هم کارخانه‌هایی را تاسیس کردند و خیلی از کشاورزان از حومه‌ی شهر برای کار در کارخانه به گوانگجو جذب شدند. در دهه‌ی نود اصلاحات مالیاتی و ارتباط برقرار کردن با چینی‌های مقیم خارج و جذب سرمایه‌ها به رشد هرچه بیشتر گوانگجو کمک کرد و در سال ٢٠٠٠ هوادو و پانیو نیز جزیی از گوانگجو شدند.

بهترین وقت سفر

گوانگجو در جنوب چین و شمال رود مروارید قرار گرفته و آب و هوای معتدل گرمسیری دارد. برای همین در تمام طول سال، آب و هوایی یکنواخت و معتدل دارد، طوری که نمی‌شود چهار فصل را از یکدیگر تشخیص داد. باد و باران‌های گرمسیری و موسمی تقریباً در تمام طول سال وجود دارند، گاهی وقت‌ها این باران‌ها در زمستان تبدیل به برف ضعیف و بسیار کمی می‌شوند. در گوانگجو وجود گردباد و طوفان خیلی غیر طبیعی و عجیب به شمار نمی‌رود، برای همین حتماً در گوانگجو، چتر همراه خود داشته باشید، در فصل بهار هوا خیلی سرد نخواهد شد و اصلاً بهترین سرگرمی و تفریح در بهار ِ گوانگجو ، ورزش‌های آبی است. اما بد نیست ژاکتی همراه‌تان باشد. تابستان ِ گوانگجو به خاطر وجود رطوبت بسیار بالا و گرمایی که به خاطر واقع بودن شهر در منطقه‌ی گرمسیری و مدار سرطان، به طور طبیعی طاقت‌فرساست. مگر این‌که با بازی‌ها و ورزش‌های آبی سر خود را گرم کرده و روزهای گرم و شرجی را بدین شکل بگذرانید یا این‌که ذاتاً به سونای بخار علاقه‌مند باشید و از پخته شدن به صورت زنده در هوای آزاد لذت ببرید! گوانگجو در پاییز اما، آفتابی و خنک است، نوامبر و دسامبر (آبان و آذر) بهترین فصول سال برای سفر به گوانگجو هستند. نمایشگاه‌های زیادی در فصل پاییز برگزار می‌شوند، چون هم از گردباد خبری نیست، و هم گرمای کشنده‌ی تابستان از بین رفته. زمستان که می‌رسد، انگار کمی سرما به شهر تزریق می‌شود، اما رطوبت بالا مانع خیلی سرد شدن ِ شهر است. در واقع‌ زمستان‌ها هوا خنک و عالی است و مناسب طبیعت‌گردی می‌شود.

موزه‌ها و بناهای قدیمی

آرامگاه پادشاه نان‌یوئه
آرامگاه پادشاه نان‌یوئه، با قدمتی حدود دو هزار سال، در سال ١٩٨٣ کشف شد. این آرامگاه به دومین پادشاه نان یوئه، ژائو‌مو – نوه‌ی ژنرال افسانه‌ای کین، ژائوتو- تعلق دارد، که امپراتور در سال ٢١۴ قبل از میلاد مسیح برای سرکوب شورش‌ها، او را به جنوب کشور فرستاد. ژائوتو، دولتی شاهنشاهی به نام پادشاهی نان‌یوئه تأسیس کرد و گوانگجو، مرکز این پادشاهی شد.
در این موزه، لباس تدفین ژائومو به معرض نمایش گذاشته شده است. این لباس از هزاران کاشی کوچک یشمی- در باورهای چینی، سنگ یشم از بدن محافظت می‌کند و باعث نامیرایی می‌شود- و جواهرات اصلی و بدلی ساخته شده- بعضی‌ها می‌گویند که آرامگاه نان‌یوئه از نظر زیبایی و ارزش، با آرامگاه سلسله‌ی مینگ در پکن رقابت می‌کند.

معبد شش درخت انجیر
معبد بودایی شش درخت انجیر در سال ۵٣٧ میلادی، برای حفاظت از آثار بودایی، که از هندوستان به این شهر آورده شده‌‌بودند، ساخته شد. این آثار، در ساختمانی هشت ضلعی به نام پاگودای زینتی نگهداری می‌شوند. پاگودا کاخی است که به سبک معماری چینی ساخته شده باشد. این پاگودا، ۵٧ متر طول دارد و از دور به نظر می‌رسد که ٩طبقه است، اما در واقع ١٧ طبقه دارد. نام این معبد، از شاعر چینی سوشی گرفته شده، که در ١٠٩٩میلادی به این مکان تبعید شد و نام شعرش شش درخت ِ انجیر معبد، روی معبد ماند، بی‌آن‌که در حال حاضر درخت انجیری در این معبد وجود داشته باشد.

معبد گوانگ‌شیائو
از قدیمی‌ترین معابد گوانگجو است، که تاریخ ساخت آن به قرن ۴ میلادی برمی‌گردد. در زمان سلسله‌ی تانگ، این معبد به عنوان مرکز آموزه‌های بودایی، در جنوب چین ساخته شد. بسیاری از راهبان برجسته، در اینجا آموزش دیده‌اند؛ از جمله بودهیدارما، موسس مذهب بودایی چان (ذن).
این معبد، دارای ١٩ سالن است. درون سالن اصلی، مجسمه‌ی بودایی به ارتفاع ١٠ متر وجود دارد و در پشت تالار، مجسمه‌ی نشسته‌ی گوان یین، خدای بخشش ِ چینی‌ها، قرار دارد.

معبد پنج نامیرا
یک معبد تائویی است و در سال١٣٧٧ میلادی ساخته شده و نام آن، از اسطوره‌های گوانگجو، گرفته شده است. مجسمه‌ی سه مرد و دو زن که قوچ‌های افسانه‌ای را در میان ابرها می‌راندند، در این معبد قرار دارد و گفته می‌شود که این افراد کسانی بودند که شهر گوانگجو را برای اولین بار ساخته‌اند. معبد پنج نامیرا، دارای تالاری بزرگ است، که به سبک سلسله‌ی مینگ، طراحی شده. در شرق این تالار، حوض کوچکی قرار دارد که کنارش، ردپاهایی وجود دارند که آن‌ها را به این نامیرایان نسبت می‌دهند.

تالار اجدادی خاندان چن
محوطه‌ی بزرگِ تالار اجدادیِ خاندان چن که یکی از بزرگترین و مشهورترین خانواده‌های ساکن گوانگجو بودند، قسمتی از موزه‌ی هنرهای مردمی گوانگجو است. تمام ١٩ ساختمان این محوطه، دارای حجم بالایی کنده‌کاری‌، نقاشی‌ و مجسمه‌ بوده و کاشی‌های سقف، دیوار و پله‌ها‌ی این ساختمان‌ها، با تزئینات طومار‌‌شکل تزیین شده‌اند. این تصاویر، داستان‌هایی را از ادبیات و فولکلور چین، نشان می‌دهند.

کلیسای جامع قلب مقدس
با نگاه به آن، خواهید دید که دو تاجک مخروطی کلیسا دارد. بین سال‌های ١٨۶٣ تا ١٨٨٨ از سنگ گرانیت ساخته شد و معمار فرانسوی آن، ساختمانش را به سبک نئوگوتیک، طراحی کرد. برج‌های بزرگ این کلیسا تا ۴٨ متر ارتفاع دارند. چهار زنگ کلیسای جامع و همچنین شیشه‌کاریِ نقش‌دارش -که البته بیشتر این شیشه ها دزدیده شده‌اند- در فرانسه ساخته شدند.

موزه‌ی هنر گوانگجو
در سال ٢٠٠٠ افتتاح شده، شامل مجموعه‌ای از هنر دوران باستان در زمینه‌ی نقاشی و سفال‌گری و مجسمه‌سازی و… تا آثار هنری دوران معاصر است.

موزه‌ی هنر گوانگ‌دونگ
در قسمت شرقی جزیره‌ی ارشا و در سال ١٩٩٧ ساخته شد و هنرهای هنرمندان چینی معاصر را در زمینه مینیاتور، شیشه‌گری، نقاشی روی ظروف و… به نمایش گذاشته است.
نشانی اینترنتی: www.gdmoa.org

تالار یادبود سان‌یاتسن
بین سال‌های ١٩٢٩ تا ١٩٣١ برای ساخت این موزه‌ی کوچک، زمان صرف کردند. این موزه به یاد مردی که پدر چین مدرن نامیده می‌شود، ساخته شده است. وسایل موجود در موزه عبارتند از مدارک و عکس‌ها و وسایل سان‌یاتسان.

باغ یادبود شهیدان
باغ یادبود شهیدان، به یاد کسانی که در ١٣ دسامبر سال ١٩٢٧ به دستور چیانگ‌کای‌شک کشته شدند ( حدود ۵٠٠٠ نفر)، وقف شده است و تصاویری از کشته‌شدگان به همراه آثار هنرهای تجسمی مثل نقاشی و مجسمه و… هم در محوطه به چشم می‌خورد.

پارک‌ها و باغ وحش‌ها و فضاهای طبیعی

پارک یوئشیو
پارک وسیع یوئیشو، درست در وسط گوانگجو قرار دارد و حلقه‌ای ٩٣ هکتاری از باغ‌ها، گذرگاه‌ها، آثار تاریخی و موزه‌ها را در شامل می‌شود. در میان این پارک، مجسمه‌ای از پنج نامیرای بنیان‌گذار و اسطوره‌ای شهر گوانگجو قرار دارند. بر بالای تپه‌ای در مرکز پارک، برج ژن‌های که در سال ١٣٨٠ میلادی ساخته شد، قرار دارد. از این برج، به عنوان برج دیدبانی، برای دور نگه داشتن دزدان دریایی از شهرهای ساحلی چین، استفاده می‌شده است. در طول جنگ تریاک، گروه‌های انگلیسی این برج را اشغال کردند و در اطراف این برج، چند توپ جنگی قرار دادند که امروزه از دیدنی‌های این برج هستند.
در سال ١٩٢٨ این برج به موزه‌ی شهر گوانگجو تبدیل شد و مجموعه‌ای نفیس از آثار تاریخی مربوط به دوره‌ی نوسنگی در این موزه به نمایش گذاشته شده است.

باغ ارکیده
این باغ، به خاطر شکوفه‌های زیبای ارکیده‌اش شهرت دارد. با خرید بلیت ورودی هر قسمت، یک قوری چای در یکی از چای خانه‌های این باغ شامل حال خریدار بلیت می‌شود و اگر ٣٠٠٠ تومان اضافه دهید، می‌توانید مراسم نوشیدن چای سنتی را نیز ببینید. در قسمت غربی پارک، آرامگاه قدیمی مسلمانان قرار دارد، می‌گویند ابو وقاص، این‌جا دفن شده.

جزیره ی شامیان
این جزیره، بعد از دو جنگ تریاک، بیشتر در اختیار خارجی‌ها بود. وقتی با قرار دادن انبارهای خارجیان -که بیشترشان انگلیسی و فرانسوی بودند- در این جزیره موافقت شد، شامیان (به معنی ِ جزیره‌ی شنی)، خیلی بیشتر از یک ساحل ماسه‌ایِ صرف بود. فرانسوی‌ها و انگلیسی‌ها هر کدام به ترتیب در شرق و غرب جزیره، انبارهای خود را ساختند.
بعدها خیلی از ساختمان‌ها به شکل اصلی خود بازسازی شدند و بعدها، آن‌ها را به صورت رستوران‌ شیک، کافه و هتل‌ها در آوردند. به دلیل وجود نداشتن ترافیک، شامیان استراحت‌گاهی آرام در داخل گوانگجو به شمار می‌رود. شامیان‌داجی، بلوار اصلی ِ شامیان است که با فضای سبزی فوق‌العاده تزیین شده و روی نیمکت‌های کنار این بلوار مردان مسن شطرنج چینی بازی می‌کنند. کلیسای کاتولیکی رومی، تجلی‌مریم‌مقدس، که در سال ١٨٩٢ توسط فرانسوی‌ها ساخته شد، در انتهای شرقی بلوار شامیان داجی قرار دارد.

غذا و باقی قضایا
غذای کانتونی که در چین یکی از محبوب‌ترین انواع ِ غذا به شمار می‌رود را با رنگ و عطر و طرز سرو کردنش می‌شناسند. می‌گویند کانتونی‌ها هر چیزی که زیر آب شنا کند، جز زیردریایی؛ هرچیزی که از آسمان سقوط کند، جز هواپیما و هر چیزی که چار پا باشد، جز میز را می‌خورند! بله، به نظر می‌آید که کانتونی‌ها در مورد غذا سخت‌گیری خاصی به خرج نمی‌دهند. اما نگران نباشید در گوانگجو همه‌ی رستوران‌ها فست‌فود هم دارند. یکی از شیرینی‌های معروف کانتونی هم، دیم‌سوم است که طرز تهیه‌ی ساده و طعم دلنشینی دارد و امتحان کردنش را به شما توصیه می‌کنیم.

چارسوق
گوانگجو بهترین جا برای خرید کردن است، البته در صورتی که بدانید از کجا، چه چیزی را بخرید. در قیاس با هنگ‌کنگ که با گوانگجو فاصله‌ای ندارد، اجناس به طرز معقولانه‌ای ارزان‌تر هستند. میدان‌ هایژو، همیشه یکی از جاهایی بوده که لباس‌ و اجناس دیگر را با تخفیف و ارزان‌تر از جاهای دیگر – حتی در خود گوانگجو – عرضه می‌کند. در بی‌جینگ‌لو، طول مغازه‌ها و فروشگاه‌های بزرگ و کوچکی که پشت هم ردیف شده‌اند و اجناس گوناگونی را نیز می‌فروشند، به سیصد متر می‌رسد. بی‌جینگ‌لو در آخر هفته‌ها به طور غیر قابل تصوری شلوغ است، اما همین یکی از جذابیت‌های آن به شمار می‌آید. یکی از قدیمی‌ترین بخش‌های شهر، جایی که معماری‌اش هر دو عنصر غربی و چینی را در خود دارد، شیا‌جیولو / شانگ‌جیو‌لو است که برای خرید لباس عالی است. برای خرید آخرین مدِ روز در زمینه‌ی لباس، به هواله‌لو که درپشت هتل باغ قرار دارد بروید.
طرفدار عتیقه‌جات هستید؟ رفتن به خیابان شیگوان را توصیه می‌کنیم، در عتیقه‌فروشی‌های شیگوان از قوری‌های سفالی گرفته تا فرش تبتی در بهترین حالت و نوع ِ خود به فروش می‌رسند، و اگر به قوری سفالی بی‌علاقه و نسبت به فرش تبتی بی‌‌تفاوت بودید، حتی پرسه زدن در این خیابان سرگرم‌کننده است. علاقه‌مند به خرید عتیقه و چینی و فرش نیستید؟ از نوآوری و مدرنیته به وجد می‌آیید؟ پس حتماً به تیان‌هه‌لو سر بزنید. برای خرید وسایل مربوط به کامپیوتر و الکترونیکی هم باید تا شرق تیان‌هه‌لو بروید. دو مرکز خرید جدید و نوساز هم در گوانگجو تاسیس شده، یکی تیم‌پلازا، و دیگری مرکز خرید گرندویوو، که بزرگترین پاساژ آسیاست.

بازار کینگ پینگ
بازار کینگ‌پینگ، درست در شمال جزیره‌ی شامیان قرار گرفته است و معنی اسمش هم بازار صلح آمیز است. در این بازار داروهای گیاهی، قارچ خشک شده، انواع گیاه، پرندگان زنده، لاک‌پشت، ماهی و قورباغه پیدا می‌شود. انواع حیوانات دیگر مانند توله‌سگ، بچه‌گربه، خفاش، جغد و میمون نیز در این بازار برای مصارف غذایی ِ بومی‌ها به فروش می‌رسد!

رفت و آمد
با قایق
قایق ارزان‌ترین راه‌ برای عبور از رود مروارید است. قایق‌ها از بین بازار ماهی به سمت جزیره‌ی شامیان در هوانگ‌شا و خیابان بای‌ای‌تان‌بار در فانکون هر ١٠ دقیقه یک‌بار و از ۶ صبح تا ١٠ شب، در دسترس هستند. این قایق‌ها درهای جداگانه‌ای برای دوچرخه و مسافران دارند.

پای پیاده
گوانگجو بزرگ است و پیاده‌روی زیاد گزینه‌ی خوبی نیست، اما بعضی از مسیرها هستند که برای پیاده‌روی مناسبند، مثلاً برای پیدا کردن مغازه‌های مختلفِ واقع در یک خیابان یا رستوران‌های محلی، لاجرم باید پیاده‌روی کنید. اما راه رفتن در خیابان‌های اصلی، فکرش را هم نکنید، یک کابوس است. خیابان‌ها پر از دست‌انداز و چاله‌اند، پیاده‌روها هم پر از بساط‌های بزرگ خاک، سیمان، گچ و بنایی‌اند. وقتِ عبور از خیابان خیلی دقت کنید، حتی اگر چراغ عابر پیاده سبز است باز دقت به خرج دهید. سعی کنید حتماً نقشه به همراه داشته باشید تا گم نشوید، البته باید گفت با داشتن نقشه، همچنان تضمینی برای گم نشدن وجود ندارد!

اتوبوس
برای این‌که گوانگجوی کشف نشده را هم ببینید، سوار یک اتوبوس عادی بشوید و ببینید که شما را به کجاها می‌برد، خیلی از دیدنی‌های گوانگجو در هیچ برنامه‌ی تور و کتابی نیامده است و شما تنها با سوار شدن به یک اتوبوس می‌توانید از دیدن آن‌ها بهره‌مند شوید، البته این اتوبوس ممکن است شما را به مناطق پرت ببرد و بهتر است نقشه همراهتان باشد، و البته امکان این‌که اتوبوس تنها دو تا بلوک جلوتر برود هم هست! اما چیزی که در این‌جا مهم است رعایت این نکته است: شماره‌ی خط ِ اتوبوس را حفظ کنید تا بتوانید از همان راهی که رفته‌اید برگردید.

تاکسی
درخیابان‌های گوانگجو، تاکسی راحت پیدا می‌شود برای همین هم متداول‌ترین وسیله‌ی رفت و آمد است. بهای ورود به تاکسی‌ها، حدود ١٠٠٠ تومان است و برای شارژ سوخت تاکسی، حدود ١۵٠ تومان اضافه از شما گرفته می‌شود.

جشنواره‌ها و رویدادها

نمایشگاه بازرگانی گوانگ‌ژو
به نمایشگاه کالاهای صادراتی چین نیز معروف است و تنها به مدت ١٠ روز برای دعوت‌شدگان برقرار است. این نمایشگاه دوبار درسال و معمولاً در آوریل و اکتبر (فروردین و آبان)، برگزار می‌گردد. جدا از فستیوال بهاری، در اواخر ژانویه (دی) و اوایل فوریه (بهمن)، این یکی از بزرگترین روی‌دادهای گوانگجو است و پر واضح است که مابقی اعیاد و جشنواره‌های چینی هم در موعد خود در گوانگجو برگزار می‌شوند.

جشن سال نو / پیشواز بهار
در روز اول از ماه اول قمریِ چینی که با ماه قمریِ عربی که می‌شناسیم متفاوت است، جشن گرفته می‌شود و معمولاً هم در ماه ژانویه (دی) یا فوریه (بهمن) رخ می‌دهد. این جشن، پانزده‌روزه است. برخی از مناطق و شهرهای صنعتی، هنگام بازگشت بسیاری از کارگران مهاجر به خانه‌هایشان در طول این جشن، به استان‌های دیگر، کاملاً متروک می‌شوند. قبل از جشن سال نو نمایشگاه و جشنواره‌ی نمایش ِ گل هم برگزار می‌شود که بین مردم خیلی محبوبیت دارد.

جشنواره‌ی قایق اژدها
جشنواره‌ی قایق اژدها را در پانزدهمین روز پنجمین ماه قمریِ چینی جشن می‌گیرند و معمولاً در مه (اردیبهشت) یا ژوئن (خرداد) برگزار می‌کنند. این جشنواره یادآور فداکاری شاعر معروف کویوان است که خودش را به نشانه‌ی مبارزه با فساد دولتی طی دوره‌ی ایالات متخاصم در رودخانه غرق کرد. از مراسم برگزار شده در طول آن می‌توان به مسابقه‌ی قایق اژدها در امتداد رود مروارید و خوردن پودینگ برنج پیچیده شده در برگ بامبو، اشاره کرد.

جشنواره‌ی میانه‌ی پاییز
جشنواره‌ی میانه‌ی پاییز، در پانزدهمین روز از ماه هشتم قمریِ چینی و معمولاً در سپتامبر (شهریور) یا اکتبر (مهر) برگزار می‌شود. شیرینی‌های طبخ شده‌ی کانتونی مخصوص این مراسم لذیذ هستند و پخش آن‌ها در طول جشن مرسوم است. به ویژه کیک‌های لیان‌شیانگ و تائوتائو محبوب‌تر از بقیه هستند. فانوس‌های کاغذی که مورد علاقه‌ی کودکانند در همه‌جای شهر و به در و دیوار خانه‌ها آویزان بوده بسیاری از مردم محلی از قایق‌سواری و تماشای ماه کامل بر روی رودخانه‌ی مروارید لذت می‌برند.

روز جاروکشی آرامگاه
هنگام اعتدال بهاری، معمولا در پنج آوریل (فروردین) برگزار می‌شود. شامل سر زدن به آرام‌گاه نیاکان و غبارروبی از آن‌هاست.

روز ولنتاین چینی
در هفتمین روز از هفتمین ماه قمری، معمولا در آگوست یا سپتامبر برگزار می‌شود. بر طبق افسانه‌ای، ژی نو یک پری آسمانی عاشق نیولانگ یک میرای مزرعه شد. چنین عشقی البته ممنوع بود، بنابراین به عنوان مجازات، یک بار در سال در این روز به آن‌ها اجازه داده شد تا یکدیگر را ملاقات کنند. با اینکه این جشن چینی معادل روز ولنتاین است، اما جاذبه‌اش را در میان مردم محلی، به خصوص نسل جوان، از دست داده است.

انقلاب زمستانی یا دونگ- ژی
که به معنای آمدن زمستان است در بیست و دوم دسامبر برگزار می‌شود. به طور سنتی، مردم کانتونی روز را با یک جشن خانوادگی به جا می‌آورند، که اغلب شامل اردک نگه‌داری شده و سوسیس می‌شود.

  • Twitter
  • del.icio.us
  • Digg
  • Facebook
  • Technorati
  • Reddit
  • Yahoo Buzz
  • StumbleUpon

ياسين قاسمي: نظرات ارائه شده توسط کاربران صرفاً دیدگاه شخصی آنها بوده و سایت دلبر هیچگونه مسئولیتی در قبال این نظرات ندارد. براي حمايت از اين پورتال ميتوانيد كتاب رازهاي جنسي و زناشويي را از سايت سفارش دهيد ! با تشكر

نظرات

ارسال نظر برای این مطلب بسته شده است.